because of you
posted on 11 Apr 2008 08:32 by mint1clamp3f
ตั้งแต่ไม่มีพี่....ตั้งแต่ที่เราเหินห่างกัน
เพราะสาเหตุบางอย่างที่พี่ไม่เคยจะอธิบาย....
ขอบคุณที่เคยอยู่ข้างๆไม่ว่าจะที่โรงเรียนหรือที่ไหน
ขอบคุณที่ยังเคยมีความจริงใจให้ถึงแม้ว่าตอนนี้มันจะไม่เหลือ
ขอบคุณที่ทำให้รู้จักคำว่ารักใครสักคนอย่างจริงใจและจริงจัง
อันที่จริงมันไม่ง่ายเลยที่ต้องพูดคำนี้....คำว่าลาก่อน
....แต่อยากให้พี่พูด...พูดมันกับผมสักครั้งนะครับ...
ขอโทษที่ใช้คำพูดเหมือนผู้หญิงไม่ได้...
...ทั้งๆที่ตอนอยู่กับพี่ผมเป็นผู้หญิงเต็มตัวได้ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้วครับ
ผมไม่อยากจะบอกกับพี่ชายเลยว่ามันเจ็บมากจริงๆตอนที่พี่จากไปโดยไม่หวนกลับ
ไม่มีคำลา...ไม่มีเหตุผล....
....ถึงผมจะไม่พูดแต่ก็อยากให้พี่รับรู้นะครับ
ผมรักพี่มาก...รักแบบคนรัก...ไม่ใช่พี่น้องร่วมสาบาน
ถึงผมจะชอบพูดจาไม่ดี หรือชอบทำอะไรแปลกๆ
เป็นเพราะผมไม่ชอบแสดงออกแบบตรงๆ แต่ผมก็พยายามแล้วนะ
พยายามแล้ว...แต่ความพยายามของผมคงไม่มากเท่าไหร่
พี่เลยไม่เคยหันมามองน้องสาวคนนี้ ที่ไม่เคยคิดกับพี่เท่ากับพี่ชายเลยสักครั้ง
ผมเคยบอกรักพี่ใช่ไหม อา....3 ครั้งสินะ
ครั้งแรก...ผมเล่นเกมเป้ายิงฉุบทำตามคำสั่งให้มาบอกรักพี่
แต่ผมทำพลาด...เพราะกลัว..เลยบอกไปว่ามันเป็นแค่ 'เกมส์'
ขอโทษนะครับ
ครั้งที่สอง...ผมโดนบังคับจากเพื่อน และพี่ก็โดนเพื่อนผมหลอกว่าผมไม่สบาย
ท่าทางที่พี่เป็นห่วงผมมันทำผมใจเต้นแรง...แต่ไม่มีแล้วใช่ไหมครับ
....แล้วผมก็ทำมันพัง ผมบอกพี่และวิ่งหนีมา...หลังจากนั้น
...เราก็กลับเป็นเหมือนเดิม....
ครั้งสุดท้าย...ผมตัดสินใจบอกพี่ด้วยตัวผมเอง
พี่ถามผมใช่ไหมครับ ว่าผมรักพี่แบบไหน
และผมก็ตอบพี่..ใช่...ตอบตามตรง ในฐานะผู้หญิงคนนึงที่มีความรักให้ผู้ชายคนนึง...ในฐานะคนที่รัก
ไม่ใช่พี่ชายที่รัก...แล้วสีหน้าของพี่ที่ยิ้มเฉยๆทำให้ผมไม่กล้าที่จะยืนอยู่ต่อ
ผมเลือกที่จะเดินกลับออกมา...ไม่เข้าใจตัวเองอยู่เหมือนกัน
เพื่อนผมหาว่าผมบ้า ทำไมไม่ฟังให้รู้เรื่อง
...แต่ผมคิดว่าผมรู้คำตอบแล้วล่ะครับ...แค่น้องสาวสินะ ที่ผมเป็นได้....
ก็แค่นั้น....พี่ห่วงผมในฐานะพี่ชายน้องสาว...
ผมยอมรับ ผมเป็นคนขี้หวง และขี้น้อยใจ หงุดหงิดง่าย โมโหง่าย ขี้เหงา ขี้งอน
เอาแต่ใจ และเจ้าอารมณ์
...แต่ผมยินยอมจะเปลี่ยนแปลงทั้งหมดให้ดีขึ้น...ก็เพื่อพี่คนเดียว..
แต่มันคงยังไม่พอ ใช่ไหมครับ??
หรือต่อให้ทำอะไรขึ้นมาแค่ไหน...พี่ก็คงไม่มีวันจะรักผม...ใช่ไหมครับ??
พี่คงตอบผมไม่ได้หรอก^ ^ ก็พี่ไม่ได้อ่านนี่นา
ผมไม่ได้เศร้าหรอก...ผมไม่ได้โกหกนะ
เพราะแค่เห็นพี่มีความสุข คนอย่างผมก็สุขไปด้วย
เพราะรักสำหรับผมไม่ใช่การครอบครอง แต่เป็นการรักแบบที่ผมยินยอมจะให้ได้ทุกอย่างเพื่อคนที่รัก...แม้จะไม่ได้อะไรกลับมาเลยก็ตาม
ผมเอาใจไม่เก่ง พูดไม่เพราะและไม่สุภาพ
...แต่ผมก็พยายามทำให้ดีเพื่อพี่คนเดียวเท่านั้น...
ถ้าพี่ได้อ่านผมคงหน้าแดงตายชัก แต่คงไม่ได้อ่านหรอก
ไม่ว่าใครก็คงไม่ได้อ่านความรู้สึกผมมันบอกอย่างงั้นนะ
เอ....หรือได้อ่านผมก็ไม่รู้อีกนั่นแหล่ะ
อีกปีเดียว...เราก็จะไม่ได้เจอกันแล้ว
นั่นสินะ...ถึงจะเจอก็เหมือนไม่เจออยู่ดี
ผมเริ่มเรื่องมาไกลไปหรือเปล่าเนี่ย เฮ้อออ
ใช่แล้ว...หลังจากที่บอกรักพี่
ผมก็เปลี่ยนไป ผมมีแฟน...และแฟนผมเป็นผู้หญิง
เป็นคนที่พี่รู้จัก
ผมทำผิดกับเธอมาก...ผมไม่ใส่ใจเธอ ไม่สนใจเธอเท่าที่ควร
...นั่นเพราะทั้งผมและเธอไม่ได้รักกัน....
ผมไม่เคยใช้เวลาของผมให้กับเธอ...
..ในขณะที่ผมยอมสละเวลาอยู่กับเพื่อนเพื่อมาเล่นกับพี่...
แต่ผมทำให้เธอไม่ได้ คงเพราะสำหรับผมแล้ว...เธอยังสำคัญไม่พอ
ก็คงเหมือนกับพี่...ที่สำหรับพี่แล้ว ผมก็คงสำคัญไม่พอ...
วันนั้นผมไม่สบาย ต้องลงบ้านตัวเองก่อนแล้วอาเจียนอย่างหนัก
วันนั้นผมขโมยใบประกาศพี่มาด้วยล่ะ คิกคิก
วันรุ่งขึ้นตอนกลางวัน ผมไปเดินอีกตึกนึงกับเพื่อน
แล้วเจอพี่ ผมแกล้งวิ่งหนีเพราะนึกว่าพี่จะมาทวงใบประกาศ
พี่ตามผมทัน และดักหน้าผมและถามถึงอาการป่วยของผม
ผมอึ้ง...ผมไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองใช่ไหม
ว่าพี่ก็เป็นห่วงผมเหมือนกัน ผมอมยิ้มและส่ายหน้าบอกไม่เป็นไร
พี่ถามผมว่าทำไมถึงวิ่งหนีและผมก็บอกสาเหตุ
พี่อึ้งไปเลย จำไม่ได้ล่ะสิ
ดีจังเลยนะ...ผมดีใจมากๆเลยล่ะ
อย่างน้อย...ผมก็ยังสำคัญกว่าใบประกาศใช่ไหมล่า~!
วันแรกที่ผมเจอพี่นะ (อา...ที่ผมลืมบอกไปเลยล่ะสิ)
ผมมีเรื่องกับเพื่อนพี่ใช่ไหม
พี่เป็นเด็กใหม่ ผมไม่รู้จักเลย
แต่...พี่ทำผมกลัวพี่มากๆเลยล่ะ
แต่ไม่รู้ทำไมนะ แค่เห็นหน้าพี่ ผมก็รู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก
พี่เคยบอกว่าพี่ชายที่เป็นญาติผมไม่ดี
ทั้งๆที่ผมไม่เชื่อ แต่ผมบอกว่าเชื่อ เพราะผมรักพี่
ผมเลวมากใช่ไหม ที่ไม่เชื่อพี่ชายตัวเอง
แต่เชื่อพี่ชายอย่างพี่ที่เป็นคนที่รักมากกว่าพี่ชายร่วมสาบาน
พูดถึงพี่ชายร่วมสาบาน..ที่ตึก1เราสาบานกันที่นั่นใช่ไหม
ทำไมนะ...ตอนที่สาบาน ผมรู้สึกเจ็บตรงที่หัวใจ
เหมือนมีดมันกรีดลึกลงไปสุดขั้ว
ไม่ต่างอะไรกับตอนนี้ ที่พี่จากไป
ผมจะดีใจกว่านี้ถ้าเหตุผลของพี่ไม่ใช่เพราะว่า
พี่เกลียดพี่ชายผม...มีคนบอกผมน่ะ ไม่ต้องถามหรอกว่าใคร
ผมไม่รู้ว่ามันจริงไหม...แต่ถ้าเป็นเพราะพี่เกลียดผมจนไม่อยากพูดด้วย
เหตุผลนี้ผมว่ามันดีกว่านะ...เพราะว่า...มันเจ็บ..กับเหตุผลข้างบนนั้นมากๆ
...เจ็บนะ...ผมร้องไห้ล่ะ
แทบจะเป็นบ้าเลย...
แล้วพอไปหาหมอ...เขากลับบอกคำที่ทำให้รู้สึกแย่
ผมเป็นโรคจิตอ่อนๆ....พี่ไม่ต้องคิดมาก ไม่ใช่เพราะพี่หรอก
ผมเป็นคนที่คิดมากไม่ได้น่ะ แค่นั้นเอง
เฮ้อ...เวลาเปลี่ยน คนก็เปลี่ยน
เวลาเปลี่ยน...ความสัมพันธ์ก็เปลี่ยน
ผมอิจฉานะ..ทุกคนที่ได้เข้าใกล้พี่
เขาสามารถพูดคุยกับพี่อย่างมีความสุขได้...ในขณะที่ผมทำไม่ได้
และสุดท้ายนี้...ขอบคุณที่ทำให้ผมรู้จักความรักครั้งที่สอง
ถึงครั้งแรกนั้นเขาจะได้จากโลกนี้ไปแล้ว
และถึงพี่จะไม่ใช่รักแรกของผม...แต่ผมรักพี่นะ
และจะรักตลอดไป เพราะพี่คือความฝัน ความหวังของผม
มันไม่พังทลายหรอกฮะ (เอ...ผมสกดถูกไหมนะ)
เพราะมันยังอยู่ตรงนี้ ในหัวใจของผม
ถึงเราจะไม่ได้เป็นเหมือนเดิมแล้ว
แต่พี่ยังคงเป็น 'พี่ชาย' ที่แสนดีสำหรับผมเสมอ
แม้เพื่อนผมจะแนะนำให้ผมเกลียดพี่
ใช่ผมทำได้...แต่ผมก็ยังคงจะรักพี่เช่นกัน
รักมากนะครับ ขอให้มีความสุข
ผมคงจะไม่ได้ดูแลพี่อีกแล้ว
ไม่ได้เฝ้ามองพี่อีกแล้ว
เพราะต่อจากนี้...ต่างคนก็ต้องต่างอยู่
ขอให้พี่มีครอบครัวที่ดีในอนาคต และมีหน้าที่การงานที่มีความสุข
ผมไม่หวังอะไรเพราะผมได้มาพอแล้ว
ได้ความสุข ได้ความทุกข์ที่แม้จะเจ็บแต่ก็สุขใจ
เพราะมันแลกมากับความสุขของพี่
ชีวิตพี่อาจจะดีกว่า ถ้าไม่มีผม
เพราะพี่นะครับ...ผมถึงได้เข้าใจ ความหมายของการรักใครสักคนอีกครั้ง
ขอบคุณจริงๆนะครับ ลาก่อน....จากใจ น้องสาวของพี่ชาย
จะจดจำพี่ตลอดกาล รักพี่นะครับ
เรื่องคิดมากเกินไปนั้น จริงๆ แล้วก็เป็นสิ่งที่ห้ามกันไม่ได้หรอก กระบวนการทางความคิดของเรา บางทีมันอยู่นอกเหนือจากการควบคุม
เก็บเอาไว้เป็นความทรงจำนะ เชื่อสิว่า เมื่อเวลาผ่านไป อีก 10 ปี 20 ปี... เวลาที่หวนย้อนกลับมาถึงความรู้สึก ณ ตอนนี้ เราจะอมยิ้มได้ ^^
#1 By NANA on 2008-04-11 09:18